E Beibel ta konstituí den historia. Historia bíbliko ta move den un direkshon progresivo for di un komienso apsoluto, ora Dios a krea tur kos, te na un meta final, ora E lo restourá e tera na Su Segundo Binida.
E naturalesa históriko di Skritura ta un karakterístika ku ta distinguié for di e bukinan sagrado di otro religionnan. Beibel ta aseptá e eksistensia di un Dios ku personalmente ta aktua den historia; e no ta purba prueba e eksistensia ei. Na prinsipio, Dios ta papia, i bida riba tera ta ser kreá (Gen. 1:1−31). E ta yama Abram pa sali for di e Kaldeonan. E ta libra su pueblo for di e sklabitut di Egipto. E ta skirbi e Dies Mandamentunan riba tablanan di piedra ku Su propio dede (Eks. 31: 18). E ta manda profetanan. E ta manda huisionan. E ta yama hende pa biba i kompartí Su divino lei i e plan di salbashon ku otro nashonnan. Finalmente, E ta manda Su Yu Hesu-Kristu den e mundu, asina dividiendo historia pa semper.
E siman akí, nos lo wak algun di e aspektonan klave den historia manera deskribí den Beibel i tambe algun di e evidensianan arkeológiko ku ta yuda supstansiá historia manera ekspresá den Beibel.